Het verhaal van Wil

Wil Vuijk, 86 jaar, staat positief in het leven. Ze is ondernemend, heeft geen last van drempelvrees en stapte vorig jaar bij Oosterhoutvoorelkaar de winkel binnen. “Ik moest naar de oogarts, had vervoer nodig, maar ook begeleiding, omdat ik door de oogdruppels minder zou kunnen zien”. Het vervoer was snel geregeld. “Ik werd opgehaald door een vriendelijke vrijwilliger, die me niet alleen naar het ziekenhuis bracht en me daar begeleidde, maar hij bleef bij thuiskomst nog even tot hij wist dat het goed met me ging. Geweldig!”.

“Toen ik alleen kwam te staan, besefte ik al snel, dat ik zelf iets moest ondernemen als ik onder de mensen wilde blijven. Ik sloot me aan bij verenigingen, waardoor ik allerlei leuke contacten kreeg. En ik nam me voor om schaken te leren, want ik wil mijn hersens blijven trainen en vroeger speelde ik liever met poppen”. Via OVE kwam Wil in contact met Jeroen, die graag met Wil wilde schaken. “Dat werd een heel leuk contact”. Het schaken stopte, toen Jeroen ander werk kreeg, maar inmiddels had Wil kennis gemaakt met zijn gezin. “Al snel was het tante Wil.  Ik ben er superblij mee. Heb ik toch nog familie!”. Wil heeft zichzelf onlangs overwonnen door een rollator aan te schaffen. “Het was een drempel, maar nou kan ik op een veilige manier met mijn vriendin van de schildersclub een wandelingetje maken en dan samen met een knapzak en een kopje koffie in het park op een bankje, ieder op een hoekje, want het is wel corona hè?”.